
Aku sepasang kasut.
Cuma diletakkan di kaki.
Dipamer diatas meja pasar malam.
Lalu dibeli seorang lelaki.
Dibayar lalu dibawa aku pulang ke rumah papan seakan reban ayam. Kayu, hampir reput. Tetapi rumah itu riuh dengan suara-suara.
Aku sepasang kasut.
Rupa aku cantik, corak juga kesukaan anak itu, badan aku getah. Tubuh aku berat, bila dipijak kakinya selesa.
Tetapi tidak muat di kaki anak itu.
Kelihatan raut wajahnya bahagia,
Walaupun saiz kakinya dan tubuh badan aku tidak sepadan tetapi masih disarung ke kakinya.Ke mana saja disarung, dijaga rapi seakan aku makhluk yang paling disayang.
Perbualan hatinya berbisik.
“Kasut ni cantik, Abah kasi.”
“Tak pernah abah kasi apa-apa.”
“Aku sayang walaupun tak muat.”
Dan aku cuma sepasang kasut.
Lalu ruang hati anak itu aku faham,
Dirinya sayang, bukan kerana aku cantik tetapi kerana abahnya kasi.
Berbulan disarung, tapak juga semakin haus. Tetapi masih disarung di kaki walaupun kadangkala tumit kakinya terpijak tanah, kayu-kayu, juga kaca bila melangkah. Masih sayang, masih disarung dikaki.
Hingga dilaung pada satu hari.
“Buang la kasut tu, dah tak muat.”
“Getah tepi pun dah koyak.”
Suara lelaki itu kedengaran.
“Tapi cantik lagi, sayang la.”
Anak itu masih memandang aku dikakinya.
“Tapi dah tak muat, kaki dah besar tu.”
Laung lelaki itu lagi.
Anak kecil tadi masih membelek aku,
dibuka dari kakinya. Tunduk, lalu sepasang aku dipegang, dipandang,ditilik lama. Wajahnya sayu. Mungkin berat hatinya.
“Nanti abah beli lagi tak?”
Soal anak itu.
“Pakai la selipar yang ada, abah tak ada duit lagi. Dari beli kasut elok beli ikan.”
Balas lelaki itu lalu hilang dari pandangan mata.
Sepasang aku dipandang lagi, lalu selipar jepun dibirai pintu sana juga dipandang silih berganti.
“Simpan dulu la.”
Gumam anak kecil itu.
Lalu diletakkan sepasang aku dilantai tanah. Selipar jepun yang ada yang terlebih muat dari kakinya, disarungkan.
Melangkah lincah bermain dan lupa kesedihan tadi.
Esoknya kaki kecil itu mahu menyarung sepasang aku lagi, tetapi kakinya sudah terlalu besar untuk aku yang kecil.
Tetapi masih juga disendatkan aku,
merekah getah dipipi aku.
Terlaung lagi suara-suara di sana.
“Dah tak muat, buang aje la.”
“Pakai kasut lain la.”
“Ingat kecik ke nak pakai kasut tu lagi.”
Anak kecil tadi melorot bahu, lalu dengan pandangan mata kelam jemarinya mengambil sepasang aku. Dipandang lama.
“Sayangnya.”
Getah di kiri kanan pipi aku ditilik, diusap, disentuh lagi.
Lama…
Jeda..
Seakan membuku rasa hatinya.
Nafas panjang dihela sesak,
Lalu dibaling sekuat hatinya hingga tercampak aku masuk ke semak samun,
Sepasang aku sebelah kiri pula kedengaran dibaling ke arah yang lain.
Maka tamat kisah sepasang aku yang tersarung dikaki anak itu. Mereput aku dihutan, ditimpa hujan panas hingga memburuk sendiri.
Aku cuma sepasang kasut. Khidmat pada kaki kecil yang bukan dibeli pada saiz kakinya. Tetapi disayang lalu disarung juga ke kaki kerana aku pemberian lelaki itu.
Aku cantik tetapi aku lebih sesuai tersarung dikaki anak-anak sosok lelaki.
Tetapi anak polos yang menyarung aku itu perempuan.
NAMA (PSEUDONYM) : Nrdyann
Kirimkan cerita / luahan ke http://nadyabooks.com/submit-bm
Baca Cerita: https://nadyabooks.com/stories
:’)